با سعدی در گلستان : در بیابان فقیرِ سوخته را / شلغمِ پخته بِه که نقرهٔ خام (+صدا)

هم چنین در قاعِ بسیط مسافری گم شده بود و قوت و قوَّتش به آخر آمده و دِرَمی چند بر میان داشت، بسیاری بگردید و ره به جایی نبرد، پس به سختی هلاک شد.