عصر خبرحضور میدانی کافی نیست؛ خروجی کجاست؟
عصر خبر؛ در ماههای اخیر، مدیرکل تعاون، کار و رفاه اجتماعی استان تهران، سام دلیري، با حضور در جلسات متعدد، بازدیدهای میدانی و نشستهای رسمی، تلاش کرده چهرهای فعال و پرتلاش از خود نشان دهد. این حضور از منظر شکلی قابل دفاع است و میتواند نشانهای از تعهد به مسئولیت مدیریتی تلقی شود. با این حال، پرسش اساسی این است: این فعالیتها چه دستاوردی برای جامعه کار و تولید استان تهران به همراه داشتهاند؟
استان تهران با بیشترین جمعیت کارگری، بیشترین واحدهای تولیدی و حجم بالای پروندههای روابط کار، نیازمند مدیریتی است که حضور میدانی را به اقدام مؤثر و حل مشکلات واقعی تبدیل کند. متأسفانه، گزارشهای متعدد از تشکلهای صنفی و کارگران نشان میدهد که بسیاری از مطالبات قانونی هنوز بلاتکلیف ماندهاند، اختلافات کارگری همچنان پابرجا هستند و رویه پاسخگویی و حل بحرانها نامشخص است.
صحبتهای اخیر رئیسجمهور نیز یادآور این واقعیت است که مدیران دولتی تنها با حضور در جلسات و بازدیدها نمیتوانند مسئولیت مدیریتی خود را به انجام رسانده بدانند. وی تاکید کرده است که اقدامات مدیریتی باید فراتر از ظاهر باشد و به نتایج ملموس و قابل سنجش برای جامعه کار و تولید منجر شود. این تاکید، به وضوح نشان میدهد که حضور بدون اثر، اگرچه ممکن است نمایشی زیبا ایجاد کند، اما از نظر عملکرد و اثرگذاری قابل قبول نیست.
از سوی دیگر، گلایههای تشکلها و فعالان حوزه کار، نشان میدهد که کمبود شفافیت، عدم پیگیری مستمر مطالبات، و تأخیر در اتخاذ تصمیمات موثر، شکاف میان مدیریت و جامعه کار را عمیقتر کرده است. کارگران و کارفرمایان دیگر به جلسات و بازدیدهای نمایشی قانع نیستند؛ آنها اثربخشی، حل مشکل و پاسخگویی عملی میخواهند.
در نهایت، انتقاد اصلی این است که با وجود حضور میدانی، نتایج ملموس و اثرگذاری واقعی هنوز آشکار نیست. عصر خبر بر این باور است که مدیرکل کار استان تهران باید فراتر از ظاهر، کارنامهای مبتنی بر نتایج، اثر واقعی و پاسخگویی شفاف ارائه دهد.
مدیریت موفق نه با تعداد بازدیدها، جلسات یا گزارشهای اداری سنجیده میشود، بلکه با تأثیر واقعی اقدامات بر جامعه کار و تولید و کاهش مشکلات انباشتهشده اندازهگیری میشود. جامعه کار، تشکلها و افکار عمومی انتظار دارند که این حضور میدانی، به تغییری ملموس در حل اختلافات، اجرای قانون کار، بهبود شرایط اشتغال و ارتقای شفافیت منجر شود؛ وگرنه، صرف حضور، نمایشی ناکافی و کماثر باقی خواهد ماند.
